Mijn oma was een dame die in 1922 haar diploma verpleegkundige had gehaald en haar hele leven voor anderen had gezorgd. Ze had zelfs een onderscheiding gekregen toen ze als psychiatrisch zuster uitstekend had gereageerd en de rust op de afdeling had kunnen handhaven op een moment dat de pleuris met gemak had kunnen uitbreken.
Ze begeleidde haar man op 42 jarige leeftijd naar het einde. De kanker vrat zijn lichaam weg, en in de oorlog kon ze niet zo heel veel.
In de jaren 50 kreeg ze kanker en werd geopereerd en nabestraald. De zwarte huid op haar buik bleef een bestaand bewijs.
Hoe ouder ik werd, hoe diepgaander onze gesprekken. Toen mijn dochtertje was overleden kon ze niet mee naar de begraafplaats en ik mocht niet mee vanwege het enorme bloedverlies dat niet op tijd kon worden aangevuld.
Dat was de eerste keer dat ze me vertelde dat de dood haar geen bedreigend gevoel meer gaf.
Ik had haar gevraagd hoe zij in haar leven was omgegaan met de dood, en hoe ik het verdriet om mijn meisje een plaats kon geven.
Ik had een wijze vrouw tegenover me, die me rust gaf, vertrouwen en zin in het leven.
Daarna hadden we vaker gesprekken over hoe zij zich voelde. Wat me opviel dat ze niet depressief was, best wel een gevuld leven had, maar het gewoon, heel tevreden, genoeg vond.
'U praat erover alsof het leven een taal is en u alle woorden kent, alle grammaticaregels...'
' ...en alle scheldwoorden', vulde ze aan.
Steeds vaker zei ze: 'Als God zo wijs is als ze zeggen, dan zag hij dat het zo prima is. Van mij mag hij me komen halen. Mijn cirkels zijn allemaal rond.' En zo voelde het ook.
Ze was niet eenzaam, ze verveelde zich niet, ze had weinig pijn, maar ze was tevreden en het was goed zo.
Ze sprak van 'mijn leven is gewoon klaar.'
Toen ze overleed heb ik niet gehuild. Het gevoel van tevredenheid dat zij had, had ook bezit van mij genomen. Ik had gevoeld dat ze al heel lang had gewacht.
Dank je, oma, dat je me hebt laten zien wat voltooid leven is.
Ik hoop dat ik het hier goed voor je heb verwoord.
Een reactie posten