De dagen hebben te weinig uren.
Ik heb meer tijd nodig,
of minder te doen.
Het lijkt wel alsof alles een eeuwigheid kost en er altijd en overal obstakels opduiken.
Al een half jaar maak ik mijn huisarts duidelijk dat ik van de Metformine af wil. Ik moet steeds meer immodium slikken om de deur uit te kunnen. Maar er komt geen voorstel voor wat anders. Totdat ik echt geirriteerd ben en hij me zal mailen. Twee weken later heb ik nog geen mail, en daarna krijg ik een voorstel voor hetzelfde middel, alleen dan retard. Nou, wat heb ik aan iets met langzame afgifte als ik nu vier maal per dag slik? Weer een week later ben ik mijn geduld kwijt. 'Vrijdag stop ik de Metformine'. Ik krijg eindelijk iets compleet anders voorgeschreven.
Maar ik kan er nog niet aan beginnen, want ik heb verplichtingen die een aanlooptijd van medicatie en de bijbehorende overstapskwaaltjes niet toelaten.
De tijd om ergens in de dag me even niet OK te voelen is voorbij.
Ik voel me overvoerd, vergeet af en toe dingen. Maakt niet uit, want de dag is toch propvol.
De neuropathie speelt weer flink op. Al een paar weken doet mijn linkerknie pijn als mijn rechterknie ook op gaat spelen. Een vreemd raar, doof, drukkend gevoel. Als ik de trap af loop weet ik met mijn hoofd dat alles functioneert, maar het voelt alsof ik elk moment naar beneden zal knikkeren of zal lopen op mijn bovenbenen.
Maar dan is mijn aandacht weer voor wat anders nodig.
Ik merk dat ik slecht zie, daar heb ik wel vaker last van. M'n nieren, denk ik.
De enige tijd die ik ongestoord aan mezelf kan besteden is als iedereen (op een na) naar bed is.
Als ik zit na te denken wanneer ik de komende week het beste kan starten met de nieuwe medicijnen, zonder dat ik ergens vastloop voel ik een bekende pijn. Die kan ik er echt niet bij hebben!
Ik heb een hartspierziekte en ik weet dat ik te maken kan hebben met medicijnen die niet meer goed werken. De pijn wordt erger, dus haal ik voor de zekerheid de haak van de deur en leg de telefoon naast me. Ik heb er geen zin in. Geen zin on me bezig te houden met mezelf, geen zin om me te focussen op wat er allemaal niet lekker loopt.
Ik ben al zo lang bezig met dingen die buiten me liggen, met andere mensen, met problemen van anderen, dat mijn gedachten als het ware een lijst afscannen van activiteiten die nog gedaan moeten worden. Uiteindelijk besluit ik dat ik de was op ga hangen, want bewegen zal beter zijn om de pijn kwijt te raken dan stil te blijven zitten.
Zo sta ik dus midden in de nacht nog de was op te hangen.
Als de pijn niet verder doorzet hoef ik dat karwei morgen in ieder geval niet meer te doen.
Ik heb dit niet geschreven om een bepaalde indruk te wekken,
maar om te laten zien hoe moeilijk het is
even echt aandacht voor jezelf te hebben,
Een reactie posten