'Hoe was je vakantie?', vroeg de assistente van de huisarts enthousiast. 'Leuk gehad?'.
Met een vermoeide blik keek ik haar wat vaag aan.
'We waren zaterdag een dagje naar Zandvoort, maar ik was te moe om het leuk te vinden. Dat was mijn vakantie.'
Ze schrok een beetje van haar eigen vraag en veranderde het thema snel naar de zorg die er voor meerdere mensen moet zijn.
Mijn opmerking daarvoor dat ik me niet OK voelde was weer compleet uit de aandacht verdwenen.
Dus ik vertelde van de moeilijkheden thuis.
'Ja, maar als hij geen hulp vraagt dan kunnen we niets.'
Precies, daar gaat het om.
Toekijken wat er in een gezin gebeurt, dat iemand kapot gaat onder een te zware last, en aan de kant blijven staan. Want niet de patiënt zelf vraagt hulp, maar de mantelzorger.
En dan ook nog eens compleet vergeten dat de mantelzorger ook patiënt is en met een gezondheidsvraag binnenkwam.
En zo kom je nooit meer los uit dat doordringende gevoel van eenzaamheid.
.
Een reactie posten