Geen burn out, maar Alzheimer.

Helen vertelt:

Hij was een man die opging in zijn werk. Maar elke vrijdagmiddag belde hij als hij buiten kantoor stond en dan gingen we samen een kopje koffie drinken en wat bijpraten over de week.
Daarna gingen we naar huis of mijn moeder kwam naar ons toe en dan gingen we ergens een hapje eten.

Ik denk dat door dat wekelijkse contact de veranderingen niet vroeg opvielen. Het ging geleidelijk en je groeit er in.
En iedereen heeft allerlei verklaringen, dus als dan eindelijk de symptomen zichtbaar worden dan komt iemand altijd wel met een reden aandragen.

Toen het me opviel sprak hij minder. Ik weet niet of dat bewust was of omdat hij minder behoefte aan praten had. Hij gaf mij vaker het woord, vertelde minder spontaan. Af en toe kon hij niet op woorden komen, of brouwde een zin die niet te begrijpen was. Dan zei ik: 'zeg het eens anders' en dan maakte hij er twee zinnen van of zo, en begreep ik hem wel.
Omdat hij net geen 50 was, dacht niemand aan iets ernstigs toen hij moeite had om geld te herkennen. Hij gaf twee euro uit voor een, en omgekeerd. het was raar dat hij met giro ging betalen, want daar had hij altijd een hekel aan gehad, maar zijn excuus was te begrijpen: 'ik ga met de tijd mee'.

Maar geleidelijk kwamen er dingen bij en viel het op zijn werk zo op dat ze hem vroegen of hij een burnout had.  Zijn baas stuurde hem naar de bedrijfsarts en die was duidelijk: 'Neem maar eens twee maanden rust. Je werkt altijd veel te hard. Volgens mij heb je een burn out.'
Als die twee maanden niet zouden helpen dan moest hij naar therapie.

Zo ver kwam het niet.
Met de auto reed hij de tuin van de buren in en wist heel zeker dat hij de parkeerplaats op gereden was.
De politie agent vroeg of hij Alzheimer had.
Hij stuurde mijn vader min of meer naar de huisarts voor onderzoek en hij wilde de uitslag weten.

De huisarts zei dat er niets aan de hand was, maar wij drongen aan en toen mocht hij naar het Alzheimercentrum.

Daar werd de diagnose gesteld: Alzheimer.

Waar ik blij mee was was de duidelijke uitleg.
Dat het gaat om een eiwit dat zich in de hersenen nestelt en er soms al wel meer dan 10 jaar is voordat er  verschijnselen zijn. Dat het heel normaal is dat je meegroeit in die symptomen, waardoor je als omgeving pas na verloop van tijd ontdekt dat de persoon is veranderd.
Die eiwitten verstoren de normale hersenwerking en ook het herstel. Na een ongeluk of zo is dat herstel er wel, maar bij Alzheimer is een verstoring permanent.

Ze hebben bij mijn vader een paar medicijnen geprobeerd, maar hij had er niet veel aan.

Vanaf het moment dat we het wisten hebben we maatregelen genomen.
We wilden niet elke keer als er iets nieuws misging dan pas zorg regelen.

Omdat mijn moeder echt niet alle zorg op zich kon nemen ben ik wat dichterbij gaan wonen.
Mijn moeder heeft een eigen kamer in mijn flat en daar is ze twee tot drie dagen per week, en dan ben ik bij mijn vader, als dat kan. Of iemand anders.
Zo heeft mijn moeder ook haar rust geregeld. Want je weet niet hoe lang mantelzorg op de agenda moet staan.

Ik moet zeggen dat het nu makkelijker is. Hij vergeet dat hij Alzheimer heeft en is niet meer zo verdrietig als eerst. Hij zeurt niet meer over autorijden, want hij weet niet dat hij ooit een rijbewijs had. Maar hij gaat graag mee voor een kopje koffie en geniet ervan. Zitten we in zijn stamcafeetje en zegt hij: 'Het is leuk en gezellig hier. Schrijf maar op waar dit is dan kunnen we hier nog eens een keer naar toe.' Tegen zijn oud-collega's zegt hij keurig 'mevrouw' en 'meneer'.

We hebben geluk dat hij op een gezellige manier aan het oud worden is.
We hebben de moeilijke tijd van verwerken en opstandigheid achter ons. Want dat was verschrikkelijk! Nog zo jong en dan weten dat je binnenkort heel veel niet meer weet.

We hebben ervoor gekozen om contact te hebben met een maatschappelijk werkster. Met haar kunnen we praten en huilen zonder elkaar te belasten, en zij zorgt ook dat ze goed uitvraagt hoe de achteruitgang gaat.
Langzaam glijdt hij van ons weg. Van mijn vader is hij een vreemde geworden die ik verzorg.

Soms voel ik me heel verdrietig.
Had hij maar gewoon een burn out gehad.


.