Verlenging indicatie - 1

Het is weer tijd voor verlenging van de indicatie voor m'n klassiek autistische zoon.
Dat wordt weer afwachten wie ik tegenover me krijg, want het doel: continuering van de zorg door steeds dezelfde gezichten kan alleen als ik de gezichten van de eerste leden van het sociaal team op m'n bril plak.

Toen de wet veranderde en er ineens elk jaar een nieuwe indicatie aangevraagd moest worden dacht men de mantelzorgers en cliënten van dienst te zijn. Men zou slechts eenmaal het verhaal hoeven te vertellen en dat was het dan.
En dat zou gebeuren, zo dicht mogelijk bij de cliënt zelf: aan de keukentafel.

Mijn zoon wilde helemaal geen onbekende mensen aan zijn tafel hebben. Zijn kamer was veel te klein, hij had geen keukentafel. Wel mocht hij de tafel van de woongroep gebruiken, dan zou iedereen gezellig mee kunnen luisteren, en daar had hij helemaal geen behoefte aan.

Dus werd besloten dat het wijkgebouw een goed alternatief was.
Ergens bij de gemeente of in het UWV gebouw dat kon niet.

Dus zochten we ons een ongeluk in de kleine eenrichtingsstraten in een stadsdeel van een vreemde stad waar we nog nooit waren geweest. Het resultaat was ernaar: te laat!

Het wijkgebouw werd verbouwd dus het was maar de vraag of de bank waar we geduldig op zaten te wachten al voor cliënten en hun familie was bedoeld.
Interessant genoeg zat het sociale wijkteam op een rustig kantoor boven. Boven de ongenadige verbouwing. Ze waren ons vergeten.
Na wat heen en weer gebel werden we opgehaald en mochten ons verhaal vertellen.

Het idee dat dat eenmalig was gaf beide partijen het gevoel dat flink ingaan op de materie wel de moeite waard was. Elkaar leren kennen had zin.
Na een lang gesprek stonden we min of meer tevreden in de file.

Het jaar erop was de verlenging een gesprek van een half uur met twee vertrouwde gezichten.

Daarna was het gedaan met de continuïteit. De mevrouw die het team had geleid en die heel erg goed op de hoogte was van de materie had een andere baan gekregen en was vervangen door iemand die helemaal niet wist wat autisme was.
Zij zelf vond van wel. Een zaterdag in een congrescentrum is natuurlijk heel educatief en dan weet je je uiteraard gelijk aan te sluiten bij half Nederland die wel eens wat van autisme heeft gehoord en de ouders wil vertellen dat ze hun opvoeding en begeleiding anders moeten aanpakken.
Aangezien ik toch al vaak gratis college geef deed ik dat nu ook maar. ze luisterde maar half. Wat heb je als moeder te vertellen, niets toch? De volgende keer zal ik haar inlichten over het feit dat ik een ervaren psycholoog ben, als ze er dan nog is.

Het jaar erop was het hele team vervangen. Die twee waren aardig. Aardig en blue.
Maar het dossier was goed gevuld en aangezien de zoon in een begeleid wonen situatie verkeerde en hij niet naar huis kon, was er verlenging.

Daarna hoefde ik niet te komen. de begeleidster van mijn zoon kende hem al zoveel jaren...

Dit jaar mag ik weer opdraven. Binnenkort hebben we een afspraak.
Ben benieuwd!!