Hij had een ongeluk in België.
Was aangereden door een automobilist die even toeterde en doorreed.
Daar lag hij, in de berm, met een forse open breuk.
Gelukkig kwam er een mevrouw aan die de ambulance belde
en zorgde dat hij in een ziekenhuis terecht kwam waar ze in ieder geval Nederlands spraken.Na operaties, enkele dagen herstellen, belde hij 's morgens 1 juli dat hij opgehaald kon worden.
Met een geleende auto gingen we op pad: zo'n 220 km heen, en zo'n 220 km terug.
Langs Antwerpen, de aankondiging van de Tour de France voor Brussel, en Brussel zelf.
Dankzij de Tomtom en wat borden vonden we de weg door de saaie straat waar we Halle binnenkwamen. Het was alsof we de geschiedenis inreden.
Tot onze verbazing was het ziekenhuis geen Tweede Wereldoorlog erfenis,
maar een mooi redelijk modern gebouw, met veel groen eromheen.
De hal was ruim, gezellig en de vriendelijke receptioniste was een verademing na de lange reis.
Al snel waren we op de afdeling.
Daar troffen we onze patiënt aan in wachtende positie. Maar niet, zoals afgesproken, op ons, maar op de verpleging die hem moest prepareren voor de reis.
Het infuus zat er nog in.
Door het warme weer waren de pleisters los gegaan en was er een provisorisch verbandje omheen gedaan, dat er smoezelig en viezig uitzag. (De foto is niet scherp, maar duidelijk genoeg.)
Een kopje koffie op de afdeling na drie uur in de auto, filerijden bij de grote steden, dat zat er niet in.
Dus maar naar de kantine beneden en een plaatsje inpikken op de grote blauwe banken in de hal... dat was een momentje ontspannen.
Daarna mochten we wachten bij de gipskamer, wat bekende gezichten zien en groeten van artsen die hier in Nederland naar congressen komen en zelfs vlakbij gewoond hebben, en toen kwam de volgende tegenvaller.
Het been kon niet gegipst worden omdat hij zo lang had moeten wachten dat zijn voet ernstig gezwollen was. Of hij niet nog een paar dagen kon blijven?
Besloten werd om toch maar naar huis te gaan, want we konden alleen deze dag de grote auto lenen voor de hele dag.
En aangezien er geen fatsoenlijke reisverzekering was afgesloten.......
Met veel tussenstops zijn we vervolgens weer in Nederland terecht gekomen.
Tussenstops, om even ander te gaan zitten, want zo'n lange rit op de achterbank, geklemd tussen deur en deur, is echt niet comfortabel.
Omdat we door het wachten in België, de stops en de file veel later waren dan gepland en ik vond dat we nog snel even een maaltijd achter de kiezen moesten proppen (want een hele dag op een enkel kopje koffie is niet echt verstandig voor een chauffeur en ook niet voor iemand met diabetes), kwamen we veel te laat op het eindadres aan.
Te laat, want de chauffeur liep een belangrijke vergadering mis.
Daarna moesten er nog spullen naar boven, de kapotte fiets beneden in de berging, en de patiënt de trap op.
Gelukkig hadden we al krukken, want anders had hij nog niet eens van de auto naar de trap kunnen komen.
Tja, als je hulp nodig hebt.........
Een reactie posten