Ik besta niet.

Daar ging hij... naar een van zijn zoons.
Drie trappen op, en later drie trappen af.
En hier alleen 's morgens een trap af en 's avonds weer op.

Hij gaat er lekker eten, een film kijken die hem boeit.
Omdat er nog iets besproken moet worden over de auto (die oude stinkbak, voor een minimumbedrag gekocht van een vrouw die er haar rookhok van had gemaakt, waardoor ik nu ondanks alle schoonmaakactiviteiten elke keer misselijk uitstap. Het rollend verouderd materieel dat bijna mijn zoon het leven had gekost, omdat de banden verdroogd waren en een ervan klapte op de snelweg.)....
omdat er over die auto nog iets besproken moet worden gaat hij al voor drie uur weg en komt naar verwachting ver na middernacht thuis.

Ik snap de hint.
Dan kan ik het huis op z'n kop zetten om schoon te maken.

Maar ik ben alleen maar moe.

M'n nieren spelen op en ik vraag me af of m'n schildklier aan het spoken is.
Niets is meer normaal nadat m'n hart ervoor zorgde dat mijn cardioloog een mooi filmpje had van een supervergroot hart dat het bloed niet meer kon rondpompen en ik met spoed werd opgenomen.
Het is alweer jaren geleden, maar de waarschuwing dat mijn organen allemaal zonder zuurstof hadden gezeten en ik dus op termijn te maken zou krijgen met allerlei klachten spookt af en toe wel even door m'n hoofd.

Ik heb steeds maar last van jeuk, schilferige huid, blauwe plekken, haaruitval, wazig zien en ik ben zo moe!!

Normaal wil ik liever niemand over de vloer hebben om iets van m'n werkzaamheden over te nemen, maar nu zou ik het prima vinden als een heel team, bewapend met dure stofzuigers, mops en hoofddoekjes, achter elkaar binnen zouden marcheren en in een uur mijn huis zouden omtoveren in een blinkend plaatje.

Dus schrijf bij de symptomen ook maar dat het rammelt in de bovenkamer. Je weet maar nooit wie er wat mee kan doen.

Ik haak wat aan de sjaal voor m'n dochter, maak een afspraak die ik al twee weken geleden had moeten maken, en denk na over wat het leven eigenlijk nog te bieden heeft.

Niet zo veel. het is alsmaar bezig zijn voor een ander en als ik er uit kom is het voor vrijwilligerswerk, maar daarvoor raak ik ook steeds minder gemotiveerd, zeker na de opmerking van de verpleegkundige gisteren: 'Je bent maar vrijwilliger.'

Nou, hier ben ik 'maar een mantelzorger'.
Eentje zonder inkomsten, zonder uitkering, terend op een heel klein pensioentje, waardoor 'er even uit' er niet inzit. vrwijwilligerswerk kan dan een uitkomst zijn, maar als je niet wordt gewaardeerd valt ook daar de basis weg.

Ik besluit mijn lamlendigheid te gebruiken om te kijken waarom rijke mensen wel steun ontvangen en gewone mensen zoals ik niet.

Ik vind:

Gemeenten hebben de taak om mantelzorgers te ondersteunen. Zoals in de Wmo beschreven staat is de gemeente verantwoordelijk voor het bieden van mantelzorgondersteuning aan de mantelzorgers van Wmo- en Zvw-cliënten.

En daar wringt de schoen!
Omdat wij zelfs de eigen bijdrage niet kunnen betalen hebben we nergens hulp van.
En dan mag je verder ook barsten.

Ik blijf dus de rest van de middag zitten.
Dat is mijn uitbetaling voor de vele uren hulp, geduld, mezelf wegcijferen en een vergooid leven, want iets van aardigheid komt er door deze persoon niet terug.
En door de maatschappij ook niet.
Want ik besta gewoon niet.