Mantelzorgstress

Mantelzorgstress zou een begrip moeten zijn dat in elk diagnostisch handboek voor psychosociale zorg voorkomt.

Na lang knokken om op de kaart te krijgen dat mantelzorgers ook schade kunnen ondervinden van mantelzorg, lijkt het me tijd dat er eens gedegen onderzoek wordt gedaan EN dat er een oplossing komt voor de ellende waar veel mantelzorgers doorheen gaan.

Ik weet dat ik niet de enige ben, en dat steunt wel een beetje. Zo is er nooit echte mantelzorgeenzaamheid. We worden immers allemaal uitgebuit.

Vanmorgen stond ik op met een knallende hoofdpijn die nu is overgegaan in een van de 4 tot 8 migraine aanvallen die ik per jaar heb. Erfenis van een mazeleninfectie met serieuze complicaties in mijn jeugd.  (Ja, ik had eerste een simpele middenoorontsteking, daarna een hersenvliesontsteking en tot grote schrik van de artsen een hersenontsteking. Dankzij de nonnetjes en de artsen ben ik er goed uitgekomen.)

Ik slaap niet goed.
Ben sowieso een slechte slaper.
Maar de aanleiding ligt niet in het slechte slapen.
Ik ben continu gestresst en niet zo'n beetje ook. (Niet erg goed voor iemand met hartproblemen, constateer ik nog even tussendoor.)

Op veel te veel vlakken maak ik me zorgen en m'n reactie is niet goed.

• Thuis heb ik de mantelzorg voor drie volwassenen.
  Ze dragen hun steentje amper bij, dus zowat alle gewone en mantelzorg komt op mij neer.
  gelukkig heeft een van hen een kooktik, dus dat scheelt enorm. Maar dat is het ook zo'n beetje.
  Ik heb geprobeerd ook een schoonmaaktik bij een van hen erin te manipuleren, maar dat is helaas niet gelukt.
• Buitenshuis lopen ook nog drie heren met een autismespectrumstoornis rond. Die hebben me minder nodig. Maar af en toe....
  Ik word gebruikt als woordvoerdster, boksbal, probleemoplosser, sparring partner, gezelschapsdame, financieel adviseur, psycholoog (eigen schuld, had ik daar maar niet voor moeten studeren), technisch adviseur (o.a.: haren uit het doucheputje halen verbetert de afvoer), medisch adviseur, etc etc etc.. Soms is dat wel leuk maar doordat functies niet gespreid zijn lijkt het net alsof ik altijd beschikbaar moet zijn.
• Inkomsten en uitgaven lopen niet in elkaars pas. Mantelzorg kost geld. (Dat hebben ze in Den Haag niet in de gaten als ze met auto plus chauffeur hun moeder ophalen om in een duur restaurant te gaan eten en vervolgens gaan bridgen met een lekker glaasje en een culinair hoogstaand hapje.).
  De buitenshuis wonende heren zorgen dat ons lelijke zoveelste hands autootje heel wat kilometers mag rijden en de staat klaagt wel over de uitstoot, maar niet over de aanslag op mijn huishoudgeld. Ik heb gevraagd voor financiële steun: nada, niets, noppa.
  Ik heb me onlangs teruggetrokken uit het financieel beheer, want de meneer die de hele dag op de bank zit vindt boodschappen doen een geweldig uitje en bleef zoveel in het karretje gooien met de gedachte dat als ik het hem er niet in zie zetten ik het dan ook niet merk als ik het op de band zet, dat we steeds maar weer ruzie hadden.
  Met een houding van: 'ik zie wel waar het schip crasht, we hebben hier in ieder geval vlakbij een brug waar nog een plaatsje vrij is' heb ik hem gezegd dat hij het zelf maar moest regelen. Dus gaat hij op in rekensommen, stiekem lekker eten kopen als hij bij een van zijn zoons gaat eten en ons hier laten zitten met een halfje brood, en ik probeer me er niet meer druk om te maken.
  Wat ik vervolgens wel doe, want wanneer komt de grote klap? Hij legt geen geld opzij voor de eigen bijdrage van het komend jaar, waarom blijft de belasting blauwe enveloppen sturen, en betaalt hij de huur wel op tijd en kan dat nog? Ik koop niets voor mezelf, vraag niets voor mezelf. Ga niet eens naar de tandarts, want die wil graag wat aan me verdienen en met mijn mond open heb ik mijn mond maar te houden.
  Heb dit jaar voor het eerst ontdekt dat ik toch wel jaloers kan zijn op mensen die in de vakantie zomaar een ijsje kunnen kopen, op vakantie gaan, leuke kleren kopen en de werkster laten komen. Ik gun het ze van harte, maar ik zou ook zo graag ergens in een vreemd land rondlopen met een bak van een fototoestel met een toeter van heb ik jou daar en een enorm verlangen naar een goede massage van een deskundige fysiotherapeut. Of gewoon een weekje Londen tijdens de week van Remembrance Day/Armistice Day met een paar extra SD kaartjes en genoeg geld om eens lekker te ontbijten bij Browns in Covent Garden. Of met een geweldige struik een vriendin verrassen, want ik heb niet zoveel sociale contacten meer over.
• Ik loop te stressen over medische zorg. De een ontwijkt het, de ander tolereert het, en de derde in huis heeft het nodig en krijgt alleen maar onzin en vooroordelen over haar heen.
  Zelf ben ik blij dat m'n nieren momenteel stabiel lijken te zijn, ook al zie ik wazig, heb ik pijn, een duffe kop en krab ik m'n armen kapot, en ik vraag me af of de cardioloog waar ik zo enthousiast over was zijn betrokkenheid wel waar maakt. Op het moment dat ik naar zijn ziekenhuis vertrok had men besloten dat een ECG niet meer standaard wordt gedraaid, en dat was nu net zo'n mooi diagnosticum voor de stabiliteit of instabiliteit van mijn hartaandoening. Het wachten op een holter (zo'n mobiel ECG) duurde vier maanden, en van echo's hebben ze wel gehoord, maar die standaard eenmaal per jaar inzetten of als er een nieuw patient binnenkomt, dat is ook wel wat duur. Tja, academisch ziekenhuis hè? Onderzoek doen kost geld en het moet toch ergens vandaan komen.
• Ik ben zooooooo moe!! En er moet nog zoveel.
  Eigenlijk vreemd dat er wel een scorelijst is voor pijn, maar niet voor moeheid.
  Ik ben kapot. Na de afwas hijg ik me kapot, dus iets is er aan de hand.
  Kreeg ik vorige week te horen dat ze volgende week het huis bouwkundig komen inspecteren.
  In plaats dat ik nu aan het opruimen ben, de toegang tot een van de ramen boven vrijmaak, want daar moeten ze zeker zijn, een deur sta te schilderen, het tuinpad voor wat ophoog (want daar hebben ze bij de aanleg van de glasvezelkabel een zootje van gemaakt), de poort die extra lat geef die ik nog niet heb, m'n hobbyspullen uitsorteer en beter opberg, en al die andere dingen doe waar ik niet aan toe kom omdat ik gewoon kapot ben, zit ik hier op de bank hoofdpijn te hebben, dit stukje te schrijven en te bedenken of ik nu wel of niet aanstaande vrijdag mee ga met het uitje van de vrijwilligers waar ik eigenlijk geen zin in heb, maar een mens wil toch wat en dat is wat.
  
• De hele dag met dezelfde persoon doorbrengen is een duidelijke stressfactor. Eetgeluiden zijn irritant, maar het meest irritant is dat wanneer ik wat zeg ik een stortvloed van weetjes over me heen krijg. Zelfs een onderwijzer kan er jaloers op zijn. Ik snap best wel dat iemand wil ventileren wat hij leest, maar ik kan niets zeggen over de Brexit of ik krijg de inhoud van allerlei derderangs forums over me heen, in detail. Ik kan trouwens ook niets zeggen over welk onderwerp dan ook zonder een woordenvloed op een toon die me bijna doet geloven dat ik het niveau van de kleuterklas nooit heb kunnen overstijgen.
  Ik kan niet mezelf zijn, en dat is het aller- allerergste.

Volgens mij ben ik meer dan de helft van wat me dwars zit vergeten.
Ik moet mensen wakker gaan maken, brood smeren en al die andere dingen gaan doen die mantelzorgers doen.
Inclusief irritaties proberen te negeren en m'n mond houden want als je iets zegt dan kan het zomaar herrie betekenen.

Mantelzorgstress.... op weg naar een goede definitie, en ooit, oooooit....ooit misschien een oplossing.

Maar dan ben ik er niet meer.