Ondanks smeken, toch schulden

Het is niet alleen dat ik het gevoel had niet te worden gezien en gehoord, ik werd niet gezien en gehoord.
Men negeerde me, nam geen actie, schoof wat ik zei terzijde, deed het af als gezeur van een overbezorgde moeder, stak de handen in de zakken en haalde de schouders op.

Al thuis had mijn klassiek autistische zoon weinig besef van de waarde van het geld.
Voor hem was geld het materiaal waar het uit bestaat, bv verkoperd staal of gewoon papier.

Hij had wel door dat het een handig ruilmiddel was, en, laten we het zo zeggen...hij ruilde graag.

Toen hij begeleid ging wonen werd een lijst gemaakt van zaken waar hij ondersteuning in nodig had.
Dus ik gaf heel duidelijk aan dat hij begeleiding nodig had op financieel gebied.

Die begeleiding is er nooit gekomen.

Ook niet toen het Sociaal Wijkteam zich ertegenaan bemoeide om mij te ondersteunen.
Want we woonden niet dichtbij genoeg om steeds maar weer met hem te overleggen en hem goed te begeleiden.

Hij had de beschikking over een eigen giro en een girobetaalpas. Een ramp, want de plaats waar hij woonde zorgde voor alles, behalve gezond financieel gedrag.

Zelfs toen hij in de schulden raakte door zijn gedrag werd niets gedaan.
Hij weigerde onze bemoeienis en omdat we geen inzage in zijn bankgegevens hadden hadden we ook geen inzicht in de ramp die zich aan het ontwikkelen was.

Hij had een goed leven. Mooie computer, prachtige TV, abonnement op de bioscoop...

Totdat hij een uitnodiging liet zien van de rechtbank om eens te komen praten over zijn schulden!!
De schok!!

Wie denkt dat hij toen hulp kreeg kan het glad vergeten.

Hij weigerde onze hulp, ging eenmalig naar een hulpverleningsinstantie, en zei dat hij aan het afbetalen was en dat hij het kon oplossen.

Toen kwam hij op een dag dat het niet lukte.
Dus vroeg hij met een begeleidster schuldsanering aan.
De duizend euro schuld was niet te overzien door iemand met een Wajong.
De gemeente dacht er anders over: 'het bedrag is te laag om voor schuldsanering in aanmerking te komen.'

In no time regelde hij dat het bedrag was verdubbeld. (!!!!!)

Maar ook toen kwam hij niet in aanmerking voor hulp.

Het is nu twee jaar verder.
Hij staat eindelijk, na lang weigeren, onder bewind.
Hij vertrouwt de bewindvoerdster.... ik niet.
Het eerste jaar heeft ze amper iets gedaan, en vergat regelmatig zijn leefgeld over te maken.

Het enige verstandige in deze hele situatie is dat hij bewindvoering aanvankelijk weigerde vanwege de veel te hoge kosten.
Pas toen de gemeente zei die voor hem te betalen, stemde hij toe.

Helaas zijn mensen zoals hij afhankelijk van wat de locatie aan begeleiding wil bieden.
Mijn andere zoon kreeg prima financiële begeleiding en leerde op eigen benen te staan en niet over zijn budget heen te gaan. Hij kan sparen en ondanks een dure hobby komt hij prima rond.

Nog steeds is de overheid niet in staat mensen met een Wajong de financiële begeleiding te bieden die ze nodig hebben op een laagdrempelige en goedkope manier. Men houdt iemand wel stil met een uitkering onder het minimum, maar het gat wat valt om te kunnen leven, wordt niet aangepakt.

Ik sta nog steeds open voor een uitnodiging van politiek Den Haag om over dit onderwerp te praten, om een goed systeem in te voeren.

.