Wat je niet leert.

Yinti schrijft:

Wanneer je een opleiding binnen de zorg gaat doen krijg je een boek, pathologie, anatomie, ketenzorg, rouwverwerking en nog minstens 5 andere boeken.

Ze vertellen je weetjes en je stampt alle ziektebeelden, symptomen, prognoses en gevolgen in je hoofd. Je leert welke 5 onderdelen van rouw er zijn en nog zo veel meer.

Maar ze leren je niet hoe je er zelf mee omgaat. Hoe ketenzorg er in de praktijk uit ziet, of niet echt bestaat vanuit een patiëntperspectief.
Je leert niet wat je van mantelzorgers mag verwachten. hoe je ze begeleidt, wanneer je ze tegen zichzelf moet beschermen, want het gaat niet altijd alleen om de patiënt, maar om het patiëntsysteem.
Hoe je je eigen symptomen niet in een kader van een ziektebeeld kunt passen en het zoekwerk dat je moet verrichten en de lange weg die je dan moet afleggen om die ene diagnose te krijgen.
Ze bereiden je niet voor op hoe je omgaat met je eigen rouw, in het werkveld of wanneer je geen diagnose kunt krijgen en moet rouwen om wat je had en mogelijk niet meer terug krijgt.
Ze vertellen je niet dat medici je van de kast naar de muur sturen in plaats van alles eraan doen om je te ondersteunen. Ze vertellen je niet dat er ellenlange wachttijden zijn om in aanmerking te komen voor een intake, dan de onderzoeken, het zoekwerk naar een passende behandeling en dan om een behandeling te krijgen.
Je wordt niet voorbereid op het onbegrip.

Wanneer je een opleiding in de zorg doet krijg je alleen maar kennis toegewezen, maar ze leren je amper sociale vaardigheden. Ze leren je niet wat het perspectief van een patiënt is of kan zijn. Je speelt een rollenspel maar nooit ga je in de diepte over het onbegrip dat er is, je wordt niet geleerd dat er zo veel is wat ze qua zorg nog niet weten, je leert niet dat de weg van de patiënt soms jaren kan duren of de diagnose misschien zelfs uitblijft.
Er ligt een focus op dat er in je casus een diagnose moet zijn. Er is altijd de vraag: wat is de diagnose van meneer of mevrouw? Maar wat als die diagnose niet wordt gevonden. Wat dan?

Ze leren je niets van het verdriet die iemand bij zich draagt omdat hij of zij niet begrepen wordt. Of de tranen die stromen wanneer er eindelijk iemand is die je serieus neemt.
Wanneer is er nou echt oog voor de patiënt?
En niet alleen oog voor de feitjes op de papier, we zijn immers allemaal mensen.
.