Ik schrik wakker van mijn eigen stem.
Ook al lig ik in m'n bed, ik sta nog in de tuin te kijken naar het stukje grond dat ik gisteren met heel veel moeite heb omgespit en waar ik bolletjes heb geplant en zaad heb gestrooid voor een mooi voorjaar.
Er ligt een andere schep bij, en een hark, zonder dat de grond geharkt is.
'Wie heeft......?' vraag ik vol verbazing als ik zie dat iemand anders in diezelfde grond bezig is geweest.
'Ik' klinkt de stem van diegene die hier in huis (en buitenshuis) niets anders doet dan koken, want dan kan hij stiekem een pilsje drinken.
Hij helpt nooit in de tuin, zet zelfs de vuilniszakken niet aan straat.
'Maar dit is precies het stukje land dat ik gisteren heb bewerkt!
Ik sta maar op. Ik hoef geen vervolg op deze droom.
Als ik naar beneden loop staat een volgende was al aan en draag ik de was die naar buiten kan naar beneden.
Er zal niemand zijn die vandaag hetzelfde zal doen... of morgen....
.
Een reactie posten