Zelf was ik net een paar weken uit het ziekenhuis met ernstig hartfalen.
Dat vermeldde ik in het voorgesprek met de verpleegkundige die mijn man zou begeleiden bij zijn knie-operatie. Hij zou een nieuwe knie krijgen.
Omdat ik eigenlijk zelf amper iets kon vroeg ik of hij een dag of wat langer in het ziekenhuis kon blijven, zodat hij in ieder geval wat verder zou zijn in zijn herstel.
De verpleegkundige had alle begrip voor het verzoek en maakte een aantekening.
Keurig op tijd waren we voor de opname op de afdeling.
5 kwartier moesten we wachten. Alsof iemand voor een opname niet gespannen is.
Daarna verliep alles fabrieksmatig.
Weer dezelfde vragenlijst, weer dezelfde opmerkingen.
Wat wijzen en weg was ze.
Die ochtend werd de een na de ander geopereerd.
En daarna kon de groepsrevalidatie beginnen.
Toen de dag van het groepsontslag was aangebroken wist men helemaal niets meer van de afspraak dat hij nog een dag kon blijven.
Gelukkig had ik thuis met veel moeite en wat hulp de boel in orde gemaakt.
En mijn zoon was mee naar het ziekenhuis gegaan om op bezoek te gaan.
Daar zat mijn man, aangekleed en ingepakt, te wachten.
Ondanks mijn protesten moest hij mee naar huis.
Alleen een man die heel erg pijn had mocht nog een nachtje blijven.
Uiteraard bracht ik naar voren dat er een afspraak was gemaakt en dat die in het dossier stond.
'Mevrouw, hier behandelen we uw man, en niet u.', was de reactie.
Mijn zoon heeft een rolstoel gehaald en heeft mijn man naar huis geholpen.
En thuis?
Daar moest ik maar zien hoe ik het redde.
Terwijl ik zelf amper kon lopen moest ik iemand die niet overeind wilde komen met alles bedienen.
Ik had de energie niet er tegen in te gaan. Was ook te bang dat ik door de stress zelf niet weer in het ziekenhuis zou belanden.
.
Een reactie posten