Aanjager respijtzorg

De overheid heeft een aanjager respijtzorg aangesteld in de persoon van Clémence Ross-van Dorp.
Of de keuze voor de voormalig staatssecretaris van Volksgezondheid (2002-2007) een gelukkige is dat valt nog te bezien.
Ze is pas een aantal maanden in functie.

Via de voetbalwereld en een groothandel in schoonmaakproducten, en enkele andere maatschappelijke functies, die meer divers dan logisch gerelateerd waren, is het nu aan haar de taak ons als mantelzorgers te ondersteunen en te zorgen voor waardige vervanging.
Ze zou zelf ervaring hebben als werkende mantelzorger.

Na aanvang van deze waardige en hopelijk waardevolle functie heeft ze in 5 weken 22 bezoeken afgelegd bij diverse groepen die bij mantelzorg betrokken zijn en geeft in een interview aan dat het verheugend makkelijk is de neuzen van organisaties en gemeenten dezelfde kant op te krijgen.

Vraag is uiteraard of het niet om opgetrokken neuzen gaat, en of al die neuzen ook werkelijk dezelfde kant op staan als waar de mantelzorger om vraagt. Al moet gezegd worden dat de vraag van de mantelzorger zelf een eigen plaats krijgt in haar visie. Ze stelt immers dat ' als je wacht op de hulpvraag de respijtzorg te laat komt'.

Het is de vraag of er samen met de gewone mantelzorger wordt gewerkt of met organisaties die over alle hoofden heen opkomen voor de belangen van de groepen waar zij mee werken: de senioren, de zorgzoekers en anderen die luid genoeg roepen om opgemerkt te worden.
De gewone mantelzorger werkt immers alleen, in stilte en probeert nog iets van het leven te maken tussen alle drukte door.

Het gaat bij deze aanjager helaas alleen maar om respijtzorg.
Zo houdt men namelijk de zorg weg bij de duurdere professionele zorg, want daar wel men absoluut niet aan.
En het gaat helemaal niet om het belang van de mantelzorger, want dan zou mijn idee van een mantelzorgpensioen al lang zijn gerealiseerd.

De gewone mantelzorger wil best wel eens wat adem hebben, maar waar die adem uit bestaat, dan kan de mantelzorger zelf wel beslissen.

'Respijtzorg voor de hulpvraag' dat riekt naar betutteling. Naar consolidering van mantelzorg als een normale gang van zaken binnen deze maatschappij.

Maar is het zo normaal dat je in de maatschappij investeert ten koste van jezelf zonder maar ooit iets terug te zien. Iets waar je zelf behoefte aan hebt?



.